Waarom alles fout liep tijdens onze reis naar China (en we daar geen moment spijt van hebben)

Het is bijna gênant. Een paar jaar geleden trokken we naar China maar wie ons naar tips & tricks vraagt over het bereizen van dit immense land of naar leuke adresjes hengelt, dan valt er bij ons bitter weinig info te rapen. We kunnen je wel vertellen hoe je vooral niét door China moet reizen en de leuke dingen die we bijna gezien hebben, maar net niet. En toch was deze reis vol bloopers en misverstanden één van de reizen waar we nog steeds met plezier aan terugdenken. Want achteraf kan je er eens goed om lachen, niet?

“Ik denk niet dat we verdwaald zijn. Alweer.” Het aantal keer we die woorden uitspraken tijdens onze reis door China is ontelbaar. Drie weken lang leek het wel alsof we elk gevoel voor oriëntatie en organisatie volledig kwijt waren. We liepen meer fout dan goed, we stapten op treinen die ons naar andere bestemmingen bracht dan eerst gedacht, en stapten ook nog eens uit in verkeerde stations. En we durven het bijna niet toegeven, maar over de Grote Muur wandelen? Niet gelukt. De prachtige Verboden Stad bezoeken? Zijn we niet binnen geraakt. Het magische Stenen Woud in Yunnan? Close call maar net niet. Fietsen door het karstgebergte van Guilin? Aha, check! Dat het gezellige fietstochtje van 2 uur in een fietsmarathon van 8 uur ontaarde – afslagje gemist, klein detail – laten we even buiten beschouwing.

De oorzaak van zoveel tegenspoed was een slechte  – lees: onbestaande  – voorbereiding. En daar hebben we wel een goed excuus voor. Het was namelijk helemaal ons plan niet om naar China te trekken. Een paar weken voor ons vertrek naar China had een aanbieding voor een bijzonder goedkope vlucht naar Beijing onze aandacht getrokken, en het zaadje was gepland: het idee om naar China te reizen kregen we niet meer uit ons hoofd. En bovendien: we hadden nog wat verlof op te nemen en geen andere plannen. Boeken dus die handel! Dat het heel wat voeten in de aarde had om het visum tijdig te regelen, had bij ons al een belletje moeten doen rinkelen dat China heus niet zo eenvoudig te bereizen is als wij toen dachten. Maar op dat moment vonden het we allemaal spannend en we blonken van enthousiasme.

Veel tijd om een gedetailleerde route uit te stippelen, was er niet maar we maakten ons geen zorgen: met een goede oude Lonely Planet geraak je al een heel eind. En tijd zat op het vliegtuig om de details uit te werken, toch? Niet dus. Heb je de Lonely Planet van China al eens bekeken? Het is een klepper van duizend bladzijden, en Lonely Planet is Google niet, je moet je met concentratie door alle info ploegen. Het resultaat: toen het vliegtuig in Beijing landde, hadden we nog steeds geen concreet plan. En dat was dus het begin van onze meest chaotische reis ooit.

Onze hostel in Beijing was het enige wat we op voorhand wel vastgelegd hadden.

Tuurlijk hadden we wel een béétje een idee van wat we allemaal tijdens een reis wilden bezoeken. Maar het was wel handig geweest hadden op voorhand een beetje research gedaan over vervoer, openingstijden en plaatselijke gebruiken. Zo zat het bezoek aan de Muur er niet in omdat we op de verkeerde bus stapten. Anderzijds: dankzij die verkeerde bus belandden we wel in een gehuchtje buiten Beijing. De dorpelingen waren eerste heel verbaasd ons te zien (want welke idioten komen nou hierheen terwijl een paar kilometer verder één van ’s werelds bekendste bouwwerken op toeristen wacht?) maar we mochten er wel mee aan tafel schuiven bij enkele dorpelingen. Ook stonden voor gesloten deuren van de Verboden Stad omdat we urenlang in met een stel enthousiaste Pekinezen in het park gedanst hadden (want dat doen de locals daar in hun vrije tijd).

Overal waren we welgekomen.

En dat fietstochtje door de rijstvelden waarbij we hopeloos verkeerd reden en na uren trappen nog steeds geen idee hadden welke nu de goede weg was naar het dorp waar we verbleven? We hebben er prachtige landschappen gezien en werden door rijstboeren uitgenodigd in hun huis om even op adem te komen. En het moet gezegd: denk nooit of te nimmer dat Chinezen nors en onvriendelijk zijn, want tijdens onze urenlange dwaaltochten door gigantische metropolen waren er altijd wel  behulpzame locals die ons op weg hielpen. Bij sommige mochten we zelfs mee achterop op de brommer, ze brachten ons wel even. Helaas niet altijd waar we moesten zijn, maar het is het gebaar dat telt, niet? Anderen schreven op een briefje het juiste adres van onze bestemming, in Chinees schrift. Alsof het de normaalste zaak ter wereld was, lieten we dit te pas en te onpas aan voorbijgangers zien, een ja hoor, ze wezen ons telkens in de goede richting. Kijk eens aan, zo geraak je er ook dus.

Maar wat we vooral geleerd hebben tijdens deze ‘desastreuze’ reis, is dat een strakke planning je misschien wel overal brengt, maar niet op de onverwachte plaatsen waar je al even onverwachte ontmoetingen hebt. De reis was ook een les in bescheidenheid en nederigheid: neen, we zijn niet van die geweldige reizigers met een ingebouwd kompas die altijd de juiste weg vinden.

Wel gedaan én goedgekeurd: bootje varen temidden een indrukwekkend kerstlandschap.

Spijt dat we we zoveel hoogtepunten en Instagramwaardige plekjes gemist hebben? Tuurlijk, maar het zij zo. Het voornemen is overigens om ooit eens die China reis opnieuw te doen, maar dan ‘voor echt’. Al vrees ik dat het nooit zo leuk en indrukwekkend zal worden als die eerste reis. Bovendien is de kans grot dat we ons opnieuw laten meeslepen door ons enthousiasme. Een overnachting op de Muur staat alvast met stip op onze bucketlist. Hebben we die toch al gezien. Misschien.

Disclaimer: deze post verscheen eerst in de reisbijlage van de Belgische editie van Elle.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.